نقد و بررسی ادعای دلالت آیه «یدبر الامر» بر پایان دین اسلام

چکیده

بهره‌گیری از آیات الهی کتب مقدس، از مهم‌ترین شگرد‌های فرقه‌های انحرافی است. این بهره‌گیری به جهت موجه جلوه‌دادن عقاید فرقه‌ای، با سوء‌استفاده از جایگاه آیات الهی نزد معتقدین است که اغلب با تفسیر به رأی و تأویل بدون دلیل آیات الهی همراه است. بهائیت آیه ۵ سوره سجده را در جهت اهداف فرقه‌ای، دال بر پایان دین اسلام و دلیلی بر تثبیت ادعای علی محمد شیرازی و بشارتی بر ظهور وی دانسته است. مقاله پیش رو با روش توصیفی تحلیلی این ادعای بهائیت را مورد بررسی قرار داده است. یافته‌های تحقیق بر آن است که تأویلات بهائیت بر آیه مذکور با ظاهر الفاظ آیه، هیچ تناسبی نداشته و هیچ قرینه‌ای نیز بر آن وجود ندارد و از آنجا که این توجیه به جهت مستندسازی فرقه‌ای انجام پذیرفته، «تفسیر به رأی» است و اشکال‌های متعدد دیگری مانند تناقض‌گویی، کپی‌برداری و استنادات غیر علمی بر این مدعا وارد است.

واژگان کلیدی: آیه ۵ سجده، یدبر الامر، بهائیت، نسخ دین، پایان اسلام.

نویسندگان:

محمدعلی فلاح علی‌آباد / عزالدین رضانژاد

فصلنامه مطالعات تفسیری-  سال هفتم، شماره ۲۷، پاییز ۱۳۹۵

برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.  

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *