ناالهیات: تأکیدی بر گریزناپذیری الهیات

چکیده

دوران نشانه اساساً دورانی الهیاتی است: هر نظامی که مبتنی بر یک مفهوم اساسی باشد، مفهومی که گردش نشانه­ ها را شکل می ­دهد، از اساس الهیاتی است. این مفهومِ محوری، در هر اندیشه نامی به خود گرفته: واقعیت، جوهر، هستی، حقیقت، خدا، لوگوس، عقل، غایت و… در این نظام(های) لوگوس ­محور، زنجیرۀ دال­ها معناداری و ثباتِ خود را از این مدلول استعلایی می­ گیرند.
با زدایشِ تقابل­ها و هم‌مرتبه دانستن دال­ها، منطق تفاوط ظهور می­ کند. در این منطق سخن از مرگ خدا گفتن یاوه است؛ هیچ مرگی در کار نیست، و نیز هیچ زنده شدنی. ما همواره در میانۀ یک بازی دائمی هستیم. کلمه(لوگوس)، دائماً زدوده و در عینِ حال نگاشته و بازنگاشته می­ شود. نا/الهیات، بطلان ادعای پایان الهیات است؛ نا/نظامِ نوینی است برای آنان­که در مرزها می ­زیند.­

کلیدواژه ها: واسازی؛ الهیات؛ نا/الهیات؛ نوشتار؛ تفاوط

نویسندگان:

حسن فتح‌زاده: دانشیار گروه فلسفه، دانشگاه زنجان

 سمیرا طاهری: دانش‌آموخته کارشناسی ارشد فلسفه دین، دانشگاه زنجان

دو فصلنامه پژوهشهای فلسفی – دوره ۱۱، شماره ۲۰، بهار و تابستان ۱۳۹۶٫

برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.  

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *