چندآوایی و چندزبانی باختینی و جلوه‌های آن در رمان سنگ صبور

چکیده

یکی از آموزه‌های نقد مدرن در تحلیل متون ادبی، به‌ویژه رمان و داستان، مفهوم چندآوایی و چندزبانی باختین است. چندآوایی و چندزبانی به عنوان ظرفیت بالقوة متن، این امکان را در اختیار خواننده قرار می‌دهد تا رمان و داستان را از نظر ویژگی‌های چندآوایی و چندزبانی واکاوی کند. در نوشتار حاضر، همت نگارندگان بر آن است تا یکی از رمان‌های مطرح معاصر، یعنی سنگ صبور صادق چوبک را از نظر ویژگی‌های چندآوایی و چندزبانی باختینی نقد و بررسی نمایند. برای نیل بدین منظور، چندآوایی و چندزبانی باختینی و جلوه‌های مختلف آن، اعم ازنقیضه‌پردازی، بینامتنیت، هم‌آوایی اشخاص تاریخی‌ـ ادبی و… را همراه با مصادیق و نمونه‌هایی از رمان سنگ صبور تبیین می‌کنیم و توضیح می‌دةم تا به این پرسش بنیادین پاسخ داده باشیم که با تکیه بر چه شواهد و مصادیقی از رمان سنگ صبور می‌توان این رمان را واجد خصلت چندآوایی و چندزبانی و نیز جلوه‌های مختلف آن دانست؟

کلیدواژه ها: چوبک؛ سنگ صبور؛ باختین؛ چندآوایی؛ چندزبانی

نویسندگان:

فرزاد بالو: استادیار زبان و لدبیات فارسی دانشگاه مازندران

مریم خواجه نوکنده: کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی

فصلنامه متن پژوهی ادبی – دوره ۲۱، شماره ۷۴، زمستان ۱۳۹۶٫

برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.   

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *