نذرآب؛ بذر امید

خبرگزاری فارس؛ گروه دیدگاه: بیایید مشکلات سیستان را بعد از خشک شدن تالاب هامون بشماریم: خشکسالی، طوفان، بیکاری، بیماری، مهاجرت، فقر، نابودی طبیعت، اعتیاد و… جمع شدن این همه مشکل در یک شهر شبیه شوخی و اغراق است. آن هم جایی که روزی مرکز نعمت‌های الهی بوده. ولی نه، تمام این مشکلات برای پنج شهرستان شمالی سیستان و بلوچستان است. و حدود ده سال است که مردم مظلوم این منطقه، در سکوت با آن دست و پنجه نرم می‌کنند. امسال اما این مشکلات تشدید شده است.

افغانستان حاضر نشده سد روی رودخانه هیرمند را باز کند و حتی یک قطره از حقابه ایران را بدهد. باران نیامده و آب خوراکی مردم هم طعم و بو گرفت. به این‌ها مریضی‌های تنفسی و سل را هم اضافه کنید و این که آب، عامل اصلی کار و کشاورزی و دامداری در سیستان بوده است و مردم منطقه‌ای که روزی به انبار غله ایران معروف بود حالا مجبورند شهر و دیار خودشان را آرام آرام ترک کنند.

مردم سیستان مردم آرام و مظلومی هستند وگرنه هرکس به راحتی این مشکلات را تحمل نمی‌کند. اما مهمترین بلایی که بر سر مردم سیستان آمده، دیده نشدن و بالطبع ناامیدی است. مردم حس می‌کنند دیده نمی‌شوند. مهم نیستند و کسی حاضر نیست برای آنها کاری کند. آنها جایی در ته دنیا عمر می‌گذرانند و مثل خیلی‌ها مجبورند امروز و فردا شهرشان را ترک کنند.

برای این مردم چه کار می‌توان کرد. شاید بتوان آنها را هم شمرد: مذاکرات دیپلماسی آب با افغانستان، تغییر وضعیت اشتغال از کشاورزی و دامداری به صنعتی، ایجاد راه‌های جایگزین مثل زدن چاه‌های عمیق آب و … شاید این موارد خیلی خوب باشد و حتما باید انجام شود ولی کمک‌های کوچک دیگری هم هست.

مردم این شهرها بیشتر از هر چیزی به امید و توجه نیاز دارند تا مطمئن شوند فراموش نشده‌اند و روزی در یک دالان باد گم نخواهند شد؛ تا بتوانند سختی‌ها را تحمل کنند.

سازمان هلال احمر در ماه اخیر طرحی با نام نذرآب در سه محور انتقال آب آشامیدنی، درمان و بسته‌های غذایی در این مناطق را شروع کرده است. طرحی که همه مشکلات را حل نمی‌کند ولی به آنها یادآوری می‌کند فراموش نشده‌اند. این طرح اتفاقا جزو وظایف ذاتی هلال احمر هم نیست ولی طرح‌هایی مثل این یا فعالیت گروه‌های جهادی در منطقه، بیشتر از این که طرح نذر آب باشد، بذر امید است که در دل مردم کاشته می‌شود.

امیدوارم بقیه نهادها و سازمان‌ها و وزارت‌خانه‌ها که در این زمینه وظیفه اصلی بر دوش آنهاست و در تمام این سال‌ها خود را به نسیان زده‌اند نیز به این استان و شهرهای خاموش سری بزنند و کاری بکنند. مبادا که این بلایا روزی به خانه و کاشانه آنها هم برسد.

 

انتهای پیام/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *